Dat wordt weer ouderwets verpauperen

Geschreven voor Amsterdam Centraal

Als je langdurige zorg nodig hebt, kon je tot op heden een beroep doen op de AWBZ. Maar de AWBZ wordt uitgekleed en wordt ook nog eens overgeheveld naar de gemeenten. Die draaien voor de kosten op. De gemeenten vrezen dat ze al die zorg niet kunnen betalen en daarom moeten wat hen betreft de mensen eerst maar eens een beroep doen op hun sociale omgeving: familie, vrienden, buren. Op de mantelzorg dus. De gemeenten willen de macht om dit eventueel te kunnen afdwingen.

Dat wordt in de toekomst dus weer ouderwets verpauperen voor de hulpbehoevenden die de pech hebben niet aan de juiste regeltjes te voldoen. Kennelijk hebben beleidsmakers helemaal niet in de gaten hoeveel mantelzorg er in Nederland al wordt verleend en hoe groot de druk op die mantelzorgers al is. Wanneer je bijvoorbeeld hoogbejaarde ouders hebt, doe je het uiterste om ze zo lang mogelijk thuis te laten wonen.

De man met de baby-armen

Ik was nog een jongetje van hooguit een jaar of zes. Ik stond aan de hand van mijn vader voor een statig bankgebouw op de Herengracht. Daar werkte hij. Hij praatte met een collega, waarschijnlijk tot mijn ongenoegen, want dergelijke gesprekken zijn altijd te lang voor het kindergeduld.
Vanuit de richting van het Koningsplein kwamen de fietsers over de brug met een vaart naar beneden de Herengracht op. Ik stond aan de stoeprand, ze flitsten vlak voor mij langs, met hun aktetassen onder de snelbinder en wapperende jaspanden.

Ineens was daar die lange man in een zwarte jas op de herenfiets met een ongewoon hoog stuur. De man had mollige, roze babyarmpjes. Zijn handjes waren kordaat om de handvatten van zijn stuur geklemd.

Inzicht in zorgkosten is wassen neus

Ik wilde wel eens wat inzicht in mijn zorgkosten. Immers, wij moeten een steeds groter portie daarvan zelf betalen.
De zorgkosten rijzen de pan uit. Daarom bestaat het systeem van het eigen risico. Dit zal de zorgeloze zorgverzekerde wel eens even leren op de kleintjes te letten. Opdat men niet voor ieder wissewasje naar de doktor loopt. Opdat men inzicht krijgt in de kosten van de eigen zorg en medicijnen.
Althans, dat is het verhaal dat men voortdurend ophangt. De praktijk is anders, merk ik nu.

Chinese massage loopt uit de hand

Geschreven voor Amsterdam Centraal

Stadsdeel West wordt overspoeld door Chinese en Thaise massagesalons. De PvdA in West maakt zich daar zorgen over, want dikwijls is zo'n toko een dekmantel voor prostitutie en vrouwenhandel. De partij verzoekt daarom het dagelijks bestuur om in kaart te brengen wat er zich nu eigenlijk precies in de massagesalons afspeelt.
Het lijkt mij dat de vrijwilligers staan te dringen om deze inventarisatie uit te voeren.

In stadsdeel Centrum worden de massagesalons al zoveel mogelijk geweerd. Toch is het moeilijk om grip op het probleem te krijgen, omdat de branche (nog) niet valt onder de wet Bibop, waarmee de overheid kan checken of de onderneming niet door criminelen wordt gerund of met zwart geld wordt gefinancierd.

Lijken kijken op de Zuidas

Geschreven voor Amsterdam Centraal

De afgelopen week was ik op de spraakmakende expositie Body Worlds.
Wat zal ik er eens van zeggen? Enerzijds een machtig interessante tentoonstelling, anderzijds toch ietwat tegenvallend.
Op Body Worlds worden de geplastificeerde en opengewerkte lichamen van dode mensen getoond. Het gerucht gaat dat hiervoor aanvankelijk lichamen werden gebruikt van terechtgestelde misdadigers uit China. Dit gerucht wordt bepaald niet ontkracht op deze tentoonstelling, want vele lichamen zijn opvallend klein.

De lichamen zijn geconserveerd via de plastinatiemethode, een concept dat in 1977 is uitgevonden door dr. Gunther von Hagens en waarbij het lichaamsvocht is vervangen door siliconenrubber. Hele lichamen of onderdelen ervan kunnen op die manier op een zeer realistische en dus instructieve manier worden geëxposeerd.
Eng is het niet. Opmerkelijk is dat je je op de tentoonstelling totaal niet realiseert dat het oorspronkelijk om echte mensen gaat.

Oorlogsmisdadiger met liesbreuk

Ik lees in de Volkskrant dat oorlogsmisdadiger Mladic in het Bronovo-ziekenhuis is opgenomen. De stakker heeft een liesbreukje.
Ik hoop dat hij goed verzekerd is tegen ziektekosten, want ik heb toch liever niet dat deze ingreep uit de publieke middelen wordt gefinancierd.

Ik probeer mij voor te stellen hoe het is om de chirurg te zijn die deze klus moet klaren.
Je staat daar in het besef dat op jouw operatietafel, onder jouw scalpel zogezegd, een van de grootste oorlogsmisdagers sinds de Tweede Wereldoorlog ligt. Je weet dat je hier en nu de kans hebt om je naam toe te voegen aan Wikipedia en de wereldgeschiedenis.
Je snijdt hem ter plekke de strot af en geeft een communiqué uit dat er 'helaas complicaties zijn opgetreden'.

Te hoog gegrepen voor de Etos

Ik had een lichte ontsteking aan het tandvlees. Ik besloot de bacterieën het bestaan extra moeilijk te maken door af en toe te poetsen met Corsodyl. Een gel-achtige pasta. Ik had nog wel een tube, maar die was door vorige bekpech al grotendeels opgebruikt.
Vroeger haalde ik het prodcuct op recept bij de apotheek, maar volgens mijn tandarts zou de drogist het ook wel moeten hebben.

Ik vervoegde mij aan de kassabalie bij de Etos.
Ik vroeg het meisje of ze Corsodyl verkochten.
"Codisyl?"
"Nee, Corsodyl. Het is een soort bacteriedodende tandpasta..."