In de politiek stikt het van de vervelende mensen. Dit vloeit logisch voort uit het feit dat zij volksvertgenwoordiger zijn en vervelende mensen nu eenmaal ook vertgenwoordigd moeten worden, uiteraard door vervelende politici. Maar je hebt vervelende mensen en écht vervelende mensen.
In de politiek heb je onvermijdelijk mensen waaar je het niet mee eens bent. Soit. Die mogen af en toe vervelend zijn, zolang ze maar oprecht zijn in hun opvattingen. Het is te verdragen. Het is dan een kwestie van standpunten en daarover kun je van mening verschillen. Doe ik niet moeilijk over.

Pas echt onverteerbaar wordt het bij de karakterologisch foute types. De intriganten, de achterbaksen, de slappe zakken en de matennaaiers. Om van de regelrechte klootzakken nog maar niet eens te spreken.

Lees verder »

Er moet tweehonderdvijftig kilometer asfalt bij om de files op te lossen. Zegt het CDA. Zegt Maxime Verhagen. Even in zijn verborgen agenda loeren! Ah, ik zie het al: het gaat niet echt om de files natuurlijk, want die zijn voor eeuwig onoplosbaar. Nee, de wegenbouwlobby heeft weer lopen mekkeren. De asfaltfabrieken moeten blijven draaien en als rechtse regering kun je die jongens natuurlijk niet tekort doen. Waarvoor zit je daar anders op het pluche, nietwaar?

Sneu voor Maxime, maar het gaat het niet door. Dat kun je op je vingers natellen! Want dáár hebben we natuurlijk geen geld voor. Het begrotingstekort moet worden teruggedrongen. Onder die drie procent blijven, weet je nog wel? We kunnen niks missen, Maxime, dat zeg je zelf toch ook altijd?
En dan nu ineens dat stelletje asfaltschijters te gaan subsidiëren? Dat zou mooi worden! Dan hadden we ook niet de sociale zekerheid hoeven slopen, de cultuursector de nek hoeven omdraaien en de pil uit het ziekenfonds hoeven halen. Bovendien mogen wij komende generaties natuurlijk niet opzadelen met óns asfalt!

Nee, als we dan toch wat extra geld moeten uitgeven, laten we dan de Verhagen-problematiek oplossen. Dat lijkt mij veel urgenter en nog goedkoper ook. Ruimhartig storten wij een paar ton asfalt in de tuin van Maxime Verhagen te Voorburg. Dat weet hij hoe het is wanneer je eigen groene hart onder een dikke laag pek verdwijnt.

Sjeik Ahmed Yassin, de geestelijk leider van Hamas, is maandagmorgen vroeg geliquideerd door het Israëlische leger. Hij werd bij het verlaten van de moskee door enkele raketten uit z'n rolstoel geschoten. Internationaal is de Israëlische actie scherp veroordeeld, ook van Westerse zijde. Officieel dan. Officieus valt er een zacht maar onmiskenbaar gegniffel te beluisteren. Ikzelf ben reuze opgelucht, gezien de eerdere bedreigingen van de sjeik aan mijn adres.

Ik kreeg een brief van Jan Jaap de Graeff. Die is nèt drie dagen directeur van de Vereniging Natuurmonumenten en komt mij nù al lastig vallen! Hij vroeg of ik lid wilde worden.

Ja, hoor eens Jan Jaap, dat gedonder moet ik niet! Aan mijn lijf geen polonaise! Hoe kom jij aan mijn adres? Ik wil helemaal niks met jou te maken hebben! Straks word ik nog opgepakt vanwege banden met een terroristische organisatie! Want alles dat maar een beetje met dierenliefde en milieu kan worden geassocieerd zit tegenwoordig meteen in de verdachtenbank. Dus ik houd mij voorlopig even verre van dit soort clubs.
En die kalender van jou gaat ook van de wand, evenals die van Het Noord-Hollands Landschap! Dat is bij een huiszoeking allemaal belastend materiaal!
Ik neem wel een kalender met truttige foto's van het Koninklijk Huis, dat lijkt me een stuk veiliger in deze paranoïde tijden. Hoewel... Die lui zitten tegenwoordig ook lekker ruim in de criminele connecties, dus da's geen optie meer.

Dat gedoe rond de vermeende relatie tussen Mabel Wisse Huppelkut en wijlen Klaas Bruinsma brengt me trouwens ineens wèl op een idee zeg! Een gat in de markt zogezegd: de Nationale Liquidatie Kalender! Met portretten van Klaas Bruinsma, Sam Klepper, Ronnie Ondunk, Cor van Hout, Bertus Luske, Charly Wong, Gerard van Berge, George Plieger, Robert ter Haak, Henk Boom, Jan Femer, Magdi Barsoum, 'Acika' Bulatovic... Heb ik er al twaalf? Al meer zelfs! Elk jaar worden er wel enige tientallen omgelegd, dus we kunnen nog een tijdje voort.

Zo gaat dat dus: voor je het weet ver'zeil' je in de raarste dingen...

Vorige week zat ik een beetje lusteloos te zappen en ik zag tienermeisjes in een soort badpakje, met spillebeentjes en dito armpjes, allerlei truttige huppeltjes doen op een grote mat. Andere tienermeisjes met holle ruggetjes deden eveneens huppeltjes, maar dan enge. Op een evenwichtsbalk. Ik zag direct waarom dit onderdeel door jongetjes niet beoefend kon worden.

Wanneer de fragiele meisjes dit alles zonder zwaar lichamelijk letsel hadden volbracht waren daar oude zakken en verkruimelde taarten die er punten voor gaven.

Ik laat mij vertellen dat dit topsport is. Maar ik laat mij niets wijsmaken en ik vertel terug dat het hier gewoon je reinste kindermishandeling betreft. Hier dient de Raad voor de Kinderbescherming te worden ingeschakeld. Sterker nog: direct Justitie erbij halen! Ik heb de indruk dat turnen op tv een verkapte vorm van kinderporno is, gretig bekeken door pedofiele oude mannen.

En zo te horen zat die commentator ook te kwijlen...

Ik ben de Verjaardagverpester. Ik zorg dat iedere jarige bij wie ik op bezoek kom blij is wanneer het allemaal weer achter de rug is.
"Doe je nog iets aan je verjaardag?"
Wee de ongelukkige die hierop bevestigend antwoordt. Die schop ik meteen de moed uit z'n schoenen.
"Hoe oud werd je ook alweer? Dertig? Tjesus, laat ik nou denken dat je vijfenveertig wordt! Hoe kom ik nou bij vijfenveertig? Wordt het niet langzamerhand tijd dat je de tel kwijtraakt?"
Dat is een menslievender opmerking dan hij op het eerste gezicht lijkt. Van verjaardagen ga je je steeds ouder voelen en dat willen de meeste mensen juist voorkomen.
Neem een voorbeeld aan de dieren. Dieren tellen hun leeftijd niet. Dieren noemen elkaar dan ook geen 'ouwe lul' of 'ouwe taart'. Dieren onder elkaar zijn leeftijdloos, vieren hun verjaardag niet, behalve op menselijke verjaardagskaarten.

Maar mensen moeten zo nodig alles bijhouden. En het dan ook nog vieren. Tot in het absurde toe, zoals de honderdvijftigste verjaardag van Vincent van Gogh. Ik weet al niet wat ik voor de levenden moet kopen, laat staan voor de doden. Ja, want ze willen natuurlijk ook nog een cadeautje. Ze hebben alles al, maar toch moet en zal je een week lang stad en land aflopen op zoek naar iets onzinnigs. Ten einde raad besluit ik dan maar weer tot een boekenbon. Of bloemen. Want met bloemen komen ze niet zo makkelijk weg. Die moet je in een vaas zetten en dat is klerewerk. Later gaan ze smerig stinken en dat was uiteindelijk dus mijn bedoeling.

Op het verjaardagsfeestje zit je in een kring met mensen waarvan je de meeste niets te zeggen hebt omdat je ze al vaker ziet dan je lief is. En in het uitzonderlijke geval dat je nog wél iets nieuws uit te wisselen hebt wordt dit onmogelijk gemaakt door een driejarige lastpak die er continu op hoge toon doorheen jengelt.
"Moet die kleine niet eens naar bed?"
Nee, die kleine moet nooit naar bed, want hij heeft vanmiddag al geslapen. Die wil dus nog even Nova kijken.

"Wat wil je drinken?"
"Doe mij maar een lekker glas yoghurt met bosvruchten."
"Dat heb ik niet in huis..."
"Ja, kom effe, je viert het of je viert het niet. Geneens yoghurt! Nou, geef dan maar weer water..."
En dan heb ik de gave om daarbij een gezicht te kunnen trekken waardoor ze zich nog dagen schuldig voelen.

Ik heb wel iets beters te doen dan te luisteren naar de zwangerschapsverhalen van een nicht. O, en ze weten al dat het een jongetje wordt.
"Je gaat het toch niet in je hoofd halen om zijn verjaardagen óók nog eens te gaan vieren, hè?"
Ik ben een echt party-beest, dat merkt u. Gek genoeg zijn er altijd mensen die beginnen te zeuren dat ik ongezellig en saai ben. Niet hypocriet gaan lopen doen! Wie verjaardagen leuk vindt is een masochist of een kadosjop-eigenaar. Probeer maar eens zonder te zuchten uit te rekenen hoeveel keer u de afgelopen tien jaar binnen uw familie de klos was op dit gebied. U zult tot de ontluisterende conclusie komen dat u van al die verjaardagen van anderen feitelijk ouder bent geworden dan van uw eigen.

Laatst zag ik bij de boekhandel van die leuke felicitatiekaarten: 'Oeps! Vergeten..!' stond erop. Ik heb er direct vijftig van gekocht.