De afgang van Job

Ik zag deze week Job Cohen op televisie. Hij had een rapport uitgebracht. De voornaamste conclusie die wij kunnen trekken uit dit rapport is dat Job Cohen een beklagenswaardig figuur aan het worden is. Hij straalt één en al ongemakkelijkheid uit, verkramptheid, onzekerheid, als een docent maatschappijleer die een keertje moet invallen bij scheikunde en zich doorzichtig door de lesstof probeert te bluffen.

Job Cohen moet ophouden met dat gedreutel in de schijnwerpers. Het is klaar. Hij wordt gelukkiger achter de geraniums met hier en daar een commissariaatje. In de luwte. In de schaduw. Als het maar buiten ons gezichtsveld is.

Een afzeikstemming

Er heerst in de politiek momenteel enigszins een afzeikstemming tegen de oudere mens en tegen de armere mens. Ja, zegt Diederik Samsom, bij die senioren zit veel meer geld dan iedereen denkt en dus kunnen ze wel meebetalen aan de crisis. In Amsterdam roept een wethouder: mwha, het aantal sociale huurwoningen kan best flink worden teruggeschroefd, want er wonen vooral veel scheefwoners in. Bovendien hebben we liever 'creatief talent' dan arme sloebers in de stad. Met dat 'creatief talent' bedoelen ze natuurlijk niet die warrige geesten van de kunstacademie, maar de goed verdienende 'entrepreneurs' uit de game-industrie, de marketing en de reclame.

Verkenner Henk

Henk Kamp (VVD) werd direct na de verkiezingen aangezocht als 'verkenner' om te kijken of een coalitie VVD-PvdA tot de mogelijkheden behoort.

Verkenner, het heeft toch iets padvinder-achtigs. Maar dat past wel bij Henk (voluit: Henricus Gregorius Jozeph). We moeten niet vreemd opkijken als padvinder Henk binnenkort in hopman-uniform over het Binnenhof huppelt.

Eerder was Henk ook al minister van Defensie. Een echte ijzervreter, onverzettelijk, hij stond pal voor zijn troepen. Behalve toen er fors moest worden bezuinigd op ons leger, toen verliet hij met de staart tussen de benen het bezuinigingsslagveld en werd minister van Sociale Zaken. Uitkeringstrekkers zijn nu eenmaal veel makkelijker in de pan te hakken dan overtollige soldaten.

Kiezen uit de chaos

Ik heb mateloos veel bewondering voor mensen die je helpen bij het maken van keuzes. Niet dat ik van nature zo besluiteloos ben, maar wij leven in een maatschappij met een overvloed aan keuzes. En dan doel ik nog niet eens op het aantal partijen waartussen wij straks moeten kiezen bij de verkiezingen.

Nee, ik doel op sectoren met een werkelijk gekmakende hoeveelheid keuzemogelijkheden. Zoals de keukenbranche. Of het vloerenbedrijf. De tegelhandel. De gordijnenwinkel. Eigenlijk alles wat met interieur te maken heeft. Er zijn zoveel soorten, maten, uitvoeringen, kleuren, afmetingen, dessins, kwaliteiten en combinaties dat ik het allemaal niet meer kan bevatten.

Wie regeert hier eigenlijk?

Geschreven voor Amsterdam Centraal

De laatste tijd is er veel kritiek op het toezicht dat wordt uitgeoefend op instellingen en bedrijven die worden gefinancierd met publiek geld. Het meest recente voorbeeld is het GVB. De directeuren Adrie Bolier en Pieter Schotte moesten weg vanwege onbehoorlijk bestuur en schending van de integriteitsregels. Bovendien was er weer sprake van buitensporige beloningen.

Het GVB is een zelfstandig bedrijf waarvan alle aandelen in handen zijn van de gemeente Amsterdam. De taak van de Raad van Commissarissen is de belangen van de aandeelhouder (en daarmee de belastingbetaler in dit geval) te waarborgen.

Duidelijk is dat het toezicht door de Raad van Commissarissen weinig voorstelde. Op één na zijn dan ook alle leden van de RvC inmiddels opgestapt.

Beveiligers Geert Wilders volslagen incompetent!

Al enige jaren wordt Geert Wilders permanent omringd door beveiligers. Zij worden bekostigd door Henk, Ingrid, hardwerkende Nederlanders en andere belastingbetalers. Al dat geld blijkt totale verspilling. Want wat zegt Geert vandaag tegen het Volkskrantje?

Daar kunnen we dus net zo goed mee ophouden, met die beveiliging. Scheelt toch weer op de begroting.

Laten we de monarchie openbaar aanbesteden

Nu het kabinet is gevallen, blijf ik ineens zitten met het montere gevoel dat de crisis óók meteen voorbij is. Want laten we wél wezen: de crisis kwám van rechts. Kunnen we dan nu weer gewoon doen? Gedurende deze gehele kabinetsperiode kon ik het gevoel maar niet van mij afzetten dat wij als burgers gigantisch in de maling werden genomen. En dat worden we natuurlijk ook, want wij draaien op voor de miljarden die anderen over de balk hebben gesmeten. Ik heb tenminste nog niets vernomen van enige poging om de illegale miljarden te achterhalen waarmee de Griekse rijken hun land zijn ontvlucht.
In eigen land zijn de verhalen van frauderende en/of graaiende topmanagers eveneens nog aan de orde van de dag.