In de politiek stikt het van de vervelende mensen. Dit vloeit logisch voort uit het feit dat zij volksvertgenwoordiger zijn en vervelende mensen nu eenmaal ook vertgenwoordigd moeten worden, uiteraard door vervelende politici. Maar je hebt vervelende mensen en écht vervelende mensen.
In de politiek heb je onvermijdelijk mensen waaar je het niet mee eens bent. Soit. Die mogen af en toe vervelend zijn, zolang ze maar oprecht zijn in hun opvattingen. Het is te verdragen. Het is dan een kwestie van standpunten en daarover kun je van mening verschillen. Doe ik niet moeilijk over.

Pas echt onverteerbaar wordt het bij de karakterologisch foute types. De intriganten, de achterbaksen, de slappe zakken en de matennaaiers. Om van de regelrechte klootzakken nog maar niet eens te spreken.

Zijdelings, zo met een scheef oog, volgde ik de afgelopen week dat gedoe rondom die Mauro.
Aanvankelijk wilde ik mij er helemaal in storten, betrokken als ik ben. Er columns over schrijven, Facebook- en Twitter-acties houden: #mauromoetblijven!

Geleidelijk werd mij echter duidelijk, dat ik daarmee het risico liep op een acute CDA-vergiftiging. Ik zag mij alweer een week brakend boven de toiletpot hangen.
Dus dan maar wat minder. Alleen de grote lijnen. Die zijn al erg genoeg.

Wellicht wordt het tijd dat Piet Hein Donner zichzelf eens afvraagt of het landsbelang wel is gediend bij zijn voortdurende aanwezigheid in het openbaar bestuur. Die man is goddorie niet wég te branden. Dit is nota bene al het vijfde kabinet waarin hij zitting heeft.
En dan te bedenken dat ons land al generaties lang is geteisterd door de Donnertjes: zijn vader was rechter bij het Europese Hof en 'deed' de Lockheed Affaire. Zijn grootvader was óók al minister.

Andere ministers vinden na een paar termijnen dat ze zich wel genoeg hebben 'opgeofferd' voor de samenleving en slijten hun dagen verder behaaglijk in riant betaalde commissariaten. Donner niet, die gaat maar door. Nu is er weer sprake van dat hij vicevoorzitter wordt van de Raad van State. Hij wordt dus onderkoning van Nederland. Nou, daar zijn we dan mooi klaar mee.

Een groot nadeel van religie is dat het kennelijk in de meer orthodoxe gelederen een belangrijk deel van het eigen denkvermogen uitschakelt.
Men houdt star vast aan wat geschreven staat en peinst er niet over om daar eens een kritische evaluatie tegenaan te gooien. Zoals: is er na de eerste druk van het handboek nog sprake geweest van voortschrijdend inzicht op diverse gebieden?

We zien de orthodoxe onwil tot zelf nadenken haarscherp terug in de discussie over het ritueel slachten.
Het debat spitst zich toe op de vrijheid van godsdienst en een welles-nietes over de leedbeleving van het onverdoofd geslachte dier.
Het verdeelt Kamer en gemeenteraad dwars door de partijen heen.

Ik was vandaag in Nazareth.
Met geen andere reden dan dat ik die plaats nu wel eens wilde zien.
Met de plaatsnaam Nazareth ben ik namelijk een groot deel van mijn schooltijd om de oren geslagen.

[Klik voor gehele afbeelding]

Her en der heb ik gevraagd: "Weet u hier soms nog een beetje goeie timmerman?"
Gewoon, uit een soort religieuze baldadigheid.
Maar nee, schouderophalend en beide handen gespreid vervolgde men zijn weg.

Denkt iemand nog wel eens aan Pim? En dan vooral natuurlijk op een dag als vandaag?
Het is alweer negen jaar geleden dat hij op het mediapark werd vermoord.
Door -naar later bleek- Volkert van der Graaf.

Aan Volkert denkt helemaal niemand meer. Totdat hij weer vrijkomt.
Dat zou moeten zijn over 1 jaar, 7 maanden en 25 dagen.
Sommige mensen houden daar een tellertje voor bij.
Waarschijnlijk niet om hem met bloemen aan de gevangenispoort op te wachten.

Bij gebeurtenissen als de moord op Pim Fortuyn blijkt het nut van een weblog.
Je kunt teruglezen hoe je er destijds tegenaan keek. Het weblog als kroniek.