veiligheidslekken

Dinsdag 25 November 2003 in categorie Satire

Beste Bill,
Ten einde raad richt ik mij tot u, de hoogste baas van Microsoft, de veroorzaker van Windows. Er is namelijk geen helpdesk die mij helpen kan. Tot voor kort ging alles goed. Ik werkte des avonds lekker aan mijn pc. Daarna ging ik altijd de hond uitlaten. En dat is dan altijd zo leuk met honden, ze leren de geinigste dingen. Op zeker moment kwam Fifi (zo heet de hond van mijn vrouw die ik altijd moet uitlaten) al met de riem aanzetten als het Windows afsluitmelodietje klonk! Aha, baasje sluit zijn pc af, we gaan naar buiten! Fifi spurt naar de gang, rukt de riem van de haak en staat twee seconden later met de riem in de bek en een verwachtingsvolle blik in de ogen naar baasje te kwispelen.

Sinds kort heb ik een permanente aansluiting op internet. Uw Windows is dan zo attent allerlei veiligheidsupdates eigener beweging te downloaden. Er staat altijd een dermate verontrustende beschrijving bij dat ik die dan maar dadelijk installeer! Er kunnen volgens u allerlei indringers het besturingssysteem binnenkomen! Waarom noemt u zo'n besturingssysteem dan ook Windows? En waarom heet u zelf Gates? Dat is vragen om moeilijkheden! Noem het dan van meet af aan Bunkers ofzo, dan weten inbrekers tenminste meteen dat het onbegonnen werk is!

Maar goed, dit terzijde, ik dwaal af, het kwaad is nú al geschied. Ik installeer dus die veiligheidsupdates en dan wil de computer altijd herstarten. Kijk, en dáár heb ik nou grote problemen mee, meneer Gates. Want dan klinkt óók weer telkens die Windows-deun en daarvan raakt Fifi volledig van slag. Dan staat ze prompt weer met de riem naast mij te keffen en te kwispelen. Mijn vraag is dus: hoe leg ik Fifi het verschil uit tussen een herstart en een permanente afsluiting? Want eigenlijk is Fifi dus een heel irritante hond, zo'n kleine sikkeneurige spleetlikker weet u wel, zo eentje waarmee je op straat als man zijnde meteen als hopeloze suflul wordt aangemerkt.

Ik wil dus zo min mogelijk met dat beest worden gesignaleerd, begrijpt u? Maar door de vele veiligheidslekken en vastlopers in Windows ben ik dagelijks wel zo'n vijf keer de lul! Hup, daar scheurt Fifi weer naar de gang! En als het haar te lang duurt komt ze achtereenvolgens met mijn schoenen, mijn jas, mijn baseballpetje en mijn paraplu aanzetten. Ze begint venijnig aan mij te sjorren, accepteert geen nee als antwoord en ik ben dus gedwongen elke keer een wandeling van minstens vier kilometer met haar te maken. Soms ben ik net terug, moet Windows weer zo nodig opnieuw en kan ik direct wéér op stap. Dat is geen doen zo, dat begrijpt u! Of heeft u zelf geen hond? Nee, dat zal dan wel niet... Anders had u er wel voor gezorgd dat Windows niet steeds opnieuw gestart hoefde te worden.

O wacht... Ik zie hier net dat het geluid uit kan... Loop ik dus al vijf maanden voor niks twintig kilometer per dag.


veiligheidslekken

 

de strijd tegen spam

Maandag 24 November 2003 in categorie Satire

Deel 1: Het folderjong
Een puber zweeft met een benauwd gezicht een halve meter boven de grond. Onderwijl vindt het volgende indringende gesprek plaats.

Wat heb jij daar in die fietstassen?
- Folders meneer!
Wat voor folders?
- Nou, van de blokker, de zeeman, de praxis en de gamma, meneer...
En wat was je daarmee van plan?
- Die moet ik in de brievenbussen doen, meneer!
Schaam jij je niet?
- Nee meneer.
Weet jij wat 'spammen' is?
- Nee meneer.
Dat dacht ik al.
- Hoezo meneer? Zie ik er zo dom uit dan?
Een jongen die steeds beleefd 'meneer' zegt kan niet van deze tijd zijn.
- Wilt u me nu weer op de grond zetten meneer?
Waarom zou ik?
- Mijn oren gaan nogal zeer doen!
Blijf jij nog maar even hangen.
- Mag ik dan tenminste m'n fiets loslaten meneer? Die fietstassen zitten hardstikke vol!
Ik wil jouw folders niet in mijn brievenbus, begrepen?
- Dan moet u er een sticker opdoen meneer!
Die heb jij er laatst zelf afgetrokken, rotjong!

Deel 2: De TPG-bode.
Temidden van honderden enveloppen drijft een man met een karretje in het water. Onderwijl vindt het volgende indringende gesprek plaats.

Dus u weet het zeker, postbode? U heeft mij echt niets anders te bieden?
- Nee, helaas... Alleen Postcodeloterij en bedelbrieven vandaag.
Daar heb ik niet om gevraagd!
- Uw adres staat er nu eenmaal op.
Ja, dat adres hebben jullie aan die gasten verkocht! Niet ik!
- Daar ga ik niet over, meneer.
U neemt ze maar weer mee.
- Daar kan ik niet aan beginnen, meneer.
Dan laat ik je mooi in de gracht liggen.
- Maar zo weken de postzegels los!
Ach, wie spaart er tegenwoordig nou nog postzegels...

Nuttig: Infofilter, Antwoordnummer 666, 1000 TL Amsterdam of via internet.
Gerelateerd: Zooi.

de strijd tegen spam

 

dat voortdurende gevinger

Zondag 28 September 2003 in categorie Satire

U moet daar voor de aardigheid eens op gaan letten, dat voortdurend gevinger van politici. Het werkt aldus: de politicus in kwestie zit aan een tafel of staat achter het spreekgestoelte. Hij spreidt de vingers van beide handen en plaatst ze precies met de vingertoppen tegen elkaar. Tijdens het betoog onderstreept hij woorden die nadruk behoeven manueel door de vingertoppen behoedzaam tegen elkaar te tikken.
Het zijn voornamelijk mannelijke politici die dit doen, al heb ik de voormalig ministers Jorritsma en Netelenbos er óók wel op betrapt. Maar goed beschouwd waren dat ook eigenlijk politieke transseksuelen, als ik zo vrij mag zijn.

Voor zover ik mij herinner was ex-premier Van Agt degene die dit gevinger introduceerde. Maar van hem kon ik me het nog wel enigszins voorstellen. Hij was in woord en gebaar katholieker dan katholiek en zal deze gewoonte hebben overgehouden uit zijn jeugd, waarin de roomse kuisheidsdwang hem gebood met de handen boven de dekens te slapen. Ik zie het onmiddellijk voor mij: de pukkelige puber Van Agt in zijn bedje, de lakens strak over zich heen getrokken, vechtend tegen de verleiding, in tweestrijd de vingertoppen tegen elkaar tikkend. Zal ik stiekem tòch of zal ik niet?

Maar toen kregen we later premier Kok. En die deed het verdorie óók! Van een voormalig vakbondsleider verwacht je zoiets niet. Als rechtgeaarde arbeider ram je juist met de eeltige knuist op tafel en moet je niet komen met dat mietjesgewriemel van die vingertjes!

Vervolgens is de één na de ander het gaan doen. Kijk maar naar Balkenende, De Hoop Scheffer en Van Aartsen. Leren ze dat van hun mediatrainer? Wat willen ze daar nu mee uitdrukken? Fingerspitzengefühl? Bedachtzaamheid? Belangrijkheid? Wijsheid? Schijnheiligheid?
Nee, ik houd het toch bij Freud, bij verdrongen seksuele driften. Let maar eens op die Van Aartsen. Die staat ook nog eens verdacht vaak met z'n hand in z'n broekzak...



dat voortdurende gevinger

 

wat is nou werk?

Zaterdag 27 September 2003 in categorie Satire

De inwoners van Nederland moeten aan het werk. Niet een beetje lummelen en lapzwansen in allerlei uitkeringen of pensioenregelingen. Nee, vooruit, aan de slag jullie! Want wie niet werkt zal niet eten, is het aloude Calvinistische motto.
Maar wat is eigenlijk 'werk'? Wie daar iets dieper over nadenkt moet haast wel tot de conclusie komen dat onze maatschappij een zeer bekrompen opvatting heeft over het begrip 'werk'. Werk is vooral werk als het geld oplevert. En hoe meer geld je ervoor vangt, des te meer wordt het als werk beschouwd. Je kunt jezelf nòg zo afbeulen in het huishouden, de kunst, de mantelzorg of het vrijwilligerswezen: zolang je geen loonstrook of winstcijfers kunt overleggen tel je niet mee.

Dat is eigenlijk heel raar. Met name de overheid en het bedrijfsleven bepalen wat werk is. En daarmee is ook meteen je positie in de pikorde vastgelegd. Eén van de eerste vragen bij een kennismaking luidt altijd: "En wat doe jij?" Feitelijk informeert de persoon in kwestie dan of hij tegen je op moet zien of op je neer mag kijken. Heel veel mensen voelen zich dan in een netelige situatie gebracht. Immers, het blijkt in de praktijk toch wat lastig scoren met zoiets als hopman bij de padvinderij, voorleesmoeder, grensrechter bij het pupillenvoetbal, spelleider bij het bejaardenbingo of enig ander belangrijk vrijwilligerswerk. Zelfs als je wèl ergens op de loonlijst prijkt kan het nog nodig zijn om je bezigheid iets beter te verpakken. Zo kregen wij 'logistiek medewerkers' in plaats van magazijnbedienden, 'sales representatives' in plaats van vertegenwoordigers en 'consultants' voor degenen die eigenlijk al nooit wisten waar ze nou eigenlijk precies mee bezig waren.

Er lijkt geen enkele logica ten grondslag te liggen aan wat maatschappelijk relevant werk is en wat niet. Zo vindt de overheid blijkbaar ondermeer de volgende functies van voldoende nut om ze tot 'betaalde arbeid' te verklaren: een lakei die in apenpak naast een gouden koets voortsjokt, een Jan of Sjaan Soldaat die alleen beweegt om een geweer te presenteren, een sergeant die bralt dàt ze dat geweer moeten presenteren, de lieden die rode lopers uitleggen, de bode die het waterglaasje op het spreekgestoelte bijvult, de dame in de Ridderzaal die in operettekostuum een opstel van een andere schertsfiguur voorleest en daarin onder andere aankondigt dat wij moeten werken en dat een heleboel subsidies worden ingetrokken.

Ja, dat soort beroepen is natuurlijk allemaal véél belangrijker dan het werk van maatschappelijke, culturele en sportieve organisaties! Daar gaan we natuurlijk geen geld meer aan besteden! Die moeten niet langer meer hun hand maar hun eigen broek ophouden. Dus wèg met die overheidsbijdragen!
Waarom worden dergelijke subsidies eigenlijk als een soort cadeautje gezien en niet gewoon als verschuldigde betaling voor al het maatschappelijk belangrijke werk dat al die instellingen doen? Waarom is het speculeren op aandelenmarkten wèl werk en het kunstenaarschap niet? Waarom moeten wij financieel wèl stilstaan bij het werk aan de weg en niet bij het werk aan de natuur? Waarom is het helpen van Amerikanen in Irak wèl betaald werk en het helpen van je bejaarde moeder niet?

In tegenstelling tot de Calvinisten hebben de Roomsen het beter bekeken. De eerste vraag uit de catechismus luidt: "Waartoe zijn wij op aarde?" Antwoord: "Wij zijn op aarde om God te dienen en daardoor hier en hiernamaals gelukkig te zijn."
Even los van de vraag of het dienen van God moet worden aangemerkt als 'werk', komen we hiermee toch tot de kern van de zaak: waarom moeten wij zonodig werken? Wij zijn één van de rijkste landen ter wereld en dus is het eigenlijk raar en behoorlijk ouderwets dat werken het belangrijkste middel is om in ons levensonderhoud te voorzien. Wij doen er beter aan om onze energie en vindingrijkheid te steken in uitvindingen die het mogelijk maken zoveel mogelijk op onze lauweren te rusten en ons bezig te houden met de dingen die ons écht gelukkig maken. Is het niet voor onszelf, dan toch voor onze kinderen. Want we mogen toekomstige generaties natuurlijk niet opzadelen met de lasten van nu.


wat is nou werk?

 

survival training

Vrijdag 26 September 2003 in categorie Satire

U vroeg zich wellicht af waar ik uithing de afgelopen dagen. Nou dat zit zo: ik heb mijzelf onderworpen aan een bikkelharde survivaltraining. Immers, dit land gaat sociaal gesproken zware tijden tegemoet. Ik kan dus beter op het ergste zijn voorbereid. Want ik weet hoe die dingen gaan! In 1934 kwam de overheid óók met een 'Bosplan' op de proppen. Werklozen werden daarbij grootschalig ingezet om met de hand een heel bos van bijna 900 hectare aan te leggen. Inclusief een roeibaan van ik-weet-niet-hoeveel kilometer!
Volgend jaar is dat zeventig jaar geleden, dus dik kans dat Balkenende dat gaat vieren en een nieuwe werkverschaffing in het leven roept.

Zo'n watje als ik, dat altijd alleen maar stukjes zit typen, moet dan natuurlijk niet meteen het loodje leggen. Ik ben daarom maar eens flink gaan lopen zwoegen met schop en kruiwagen en heb vele, vele kubieke meters grond verzet.
Ik zit er nu volledig doorheen. Ik ben kapot. Met mijn laatste krachten zit ik dit stukje te typen. Spieren die op mijn leeftijd allang wegbezuinigd behoren te zijn, blijken zelfs in hun meest rudimentaire vorm gruwelijk pijn te doen. Dermate venijnig zelfs, dat mijn reguliere RSI zich wijselijk stilhoudt, uit vrees in de toekomst niet meer serieus genomen te worden.

Verder heb ik mij tevens een pet aangeschaft. Niet zo'n lijp baseball-petje uiteraard, maar een echte gedegen werkmanspet. Want er zullen zich ongetwijfeld weer genoeg gelegenheden voordoen waarin ik onderdanig met de de pet in de hand moet staan om mijn weinige overgebleven rechten af te smeken bij baas of overheid.

Wat ik óók nog ga oefenen is 'Het Lange Wachten'. Want er gaan straks natuurlijk weer eindeloze rijen ontstaan. Voor een stempeltje bij het arbeidsbureau, voor de soep-uitdeling bij de gaarkeuken. Trouwens, ik had nog geprobeerd alvast de adressen van die gaarkeukens op te zoeken in de Gouden Gids. Ik dacht: dan sta ik straks vooraan! Maar niks hoor! Geen gaarkeuken meer te vinden. Dat zijn inmiddels natuurlijk allemaal catering services geworden...




survival training

 

het evangelie volgens de geus

Zaterdag 13 September 2003 in categorie Satire

"Zo, kom jij nou maar es een keertje van dat kruis af, want die gein heeft nou wel lang genoeg geduurd! De WAO-regels zijn aangescherpt, we gaan iedereen tot 55 jaar eens even streng herbeoordelen en daar hoor jij dus ook bij. Je kunt tenslotte niet eeuwig de hangjongere uithangen en zo'n flinke jonge vent als jij kan nog best werken. Bovendien is deze hangplek al sinds jaar en dag een doorn in het oog van de buren. En géén gejammer van "Vader vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen." Wij weten namelijk heel góed wat wij doen!

Jij was toch die knaap die de zieken met één enkel gebaar liet opstaan en weer wandelen? Kijk, dat bedoel ik nou! Jij kunt dus best nog aan de slag als reïntegratiemedewerker. Ik lees hier in jouw dossier dat jij zelfs lieden uit de dood kan laten opstaan. Wij kunnen jou dus nog héél goed gebruiken! Want het aantal inactieven op begraafplaatsen loopt óók gigantisch de spuigaten uit. Een kerkhof is tenslotte geen hangmat. Voor die gasten voeren we gewoon de sollicitatieplicht weer in."



het evangelie volgens de geus

 

standje

Vrijdag 12 September 2003 in categorie Satire

Geachte minister,

Ik ben een vrouw van middelbare leeftijd. Al bijna 30 jaar ben ik werkzaam in de geslachtelijke dienstverlening, waarvan 26 achter de ramen in de buurt van het Oudekerksplein. Misschien herinnert u zich mij wel, want wij zijn in het verleden geloof ik wel vaker met elkaar in onderhandeling geweest. Over 't spreidingsbeleid en dergelijke dingen. Of was dat uw collega?
Maar goed, de zaak ligt zo, ik was dus van plan eerder te stoppen met werken. Daarom dacht ik, ik schrijf u maar even. Niet omdat ik bang ben dat u anders straks voor niks aan de deur komt, maar omdat ik mij behoorlijk genaaid voel. Dat is natuurlijk normaal in mijn beroep, maar er moet wèl wat tegenover staan, als u begrijpt wat ik bedoel.
Jarenlang zit ik me te verheugen op vervroegde uittreding en dan komt u ineens met allerlei belastingmaatregelen die dit onaantrekkelijk gaan maken. Als u zo nodig moet bezuinigen, prima, maar niet over mijn rug, ja? Dan komt u maar wat minder vaak langs. Zo zoetjes aan willen mijn tieten ook wel eens genieten. Van de zon op Torremolinos ofzo. Het is gewoon een schande om altijd weer de onderliggende klasse te pakken! Heb ik daarvoor nou me halve leven kromgelegen en nacht in nacht uit lopen pezen? Mijn kut moet nodig in de vut. De rek is eruit. En dat terwijl ik vroeger bekend stond als 'Riek met de poes van elastiek'. Ik heb dus nou wel genoeg ingeleverd, zou ik zeggen.
Dus let goed op welk verhaal u laat ophangen op Prinsjesdag, anders sta ik volgende keer niet in voor uwe edelachtbare delen. Dan zullen alle meiden hier u eens léren wat inkrimpen is...

Tot genoegen en tot ziens,
Blonde Riek.


standje